Press
<br> 
***Reviews of “The Late Great Southwest”
“Mulligan’s music captures the expanse but subtle lushness of his Arizona roots. Mulligan immediately wins you over with his observational lyrics. His hushed voice is pensive, maybe even sad. The music is rich and thick, but never overwhelms the singing. The songs might reference local Arizona landmarks, but the themes are universal. A stellar debut album for late nights…” - Miles of Music
“Fans of Neko Case, Jon Rauhouse and the lot will enjoy Mulligan’s easy-going alt-country.” - TucsonScene.com
“The Late Great Southwest (eigen beheer) van D. Mulligan biedt zoals je bij een dergelijke titel kunt verwachten een droge woestijnsound. En het is menens. Geef hem wat te drinken uit de veldfles, hij heeft het nodig. Maar niet teveel, als het water op is, zijn we ten dode opgeschreven. Zo droog is het in The Late Great Southwest. Net als de eveneens uit Tucson, Arizona, afkomstige Boris McCutcheon laat Mulligan de cactussen bloeien. In de zomer van 2006 trok hij naar de Sierra Nevada ten zuiden van Yosemite National Park voor een workshop songschrijven onder leiding van Tim Bluhm (Mother Hips) en Steve Poltz. Tijdens die vier dagen in de wildernis onderkenden de twee het talent van de op dat moment 26-jarige Mulligan. En dus hielpen ze bij het maken van deze cd. Tim Bluhm produceerde en Steve Poltz schreef een nummer samen met Mulligan. Verder aanwezig: Jackie Greene, Tom Heyman, John Hofer en Liz Pappademas. De bekoring ligt niet alleen in die droge sound met pedal steel, toetsen en fraai gitaarwerk, Mulligan kan ook een beetje schrijven. There’s a hole in your heart / As big as the Grand Canyon / And a weight in your chest / Like an atom bomb test run. Desert Rose heet dat nummer. Prachtig.” - www.altcountry.nl
“The Late Great Southwest van D. Mulligan is een hele droge plaat, en daarmee bedoel ik niet dat ze slecht is, neen, integendeel zelfs. Ik bedoel het letterlijk. De plaat is in feite ontstaan in de Sierra Nevada woestijn. Een songwriters workshop onder leiding van zijn twee voorbeelden, Tim Bluhm en Steve Poltz, bewees dat D. Mulligan het schrijven in zich had, hij kon nog weinig leren van zijn twee lesgevers. Dus ontsproot daar het idee om hun leerling wat te helpen bij zijn eerste werkstuk waar hij al een tijdje naar verlangde. Het resultaat draait nu rondjes in mijn ceedeespeler. Het heeft hij al een aantal draaibeurten gekregen, en er zullen er nog volgen, want dit is een mooie Americana release geworden. Als songwriter moet D. Mulligan zich al niet meer bewijzen, de songs zijn sterk en zitten boordevol sfeer, al is dat meermaals een desolate woestijnsfeer. Als zanger en gitarist laat hij zich ook direct gelden. Een stem die perfect is voor het Americana genre, van sober klinkende, indringende songs als “Miriam” tot het wat vrolijkere “Postcard”, samen met “Desert Rose” heel sterke songs, met de ganse band die zorgt voor een mooi vol geluid, vooral met met pedal steel. Een groot deel van de songs zijn echter door D. alleen gebracht, of met een minimum aan begeleiding. De muziek is nooit opdringerig, de stem en tekst blijven bij D. Mulligan steeds op de voorgrond. Zijn heze stem klinkt dromerig en droef en hij laat je ook dromen, je ziet de beelden van zijn teksten aan je geest voorbijtrekken als hij ze langzaam declamerend zingt, zoals in “Collapsible Plans” met zijn dreigende sfeer. “Don’t Wake Up” is nog zo’n prachtige song, een spaarzame gitaar, een tekst die de angst voor het eenzaam zijn na de one night stand uitdrukt, een song groot door zijn eenvoud qua tekst en uitvoering. Dit is helemaal D. Mulligan. Gewoonweg prachtige muziek, de soberheid tot perfectie verheven, een sterke tekst en een stem die de juiste sfeer neerzet. Meer moet dat niet zijn, want hier is het weer eens ten volle bewezen: “Less is More” - www.rootstime.be